Dobrze mi tu. Mam nadzieję, że Wy, wujek Józek, ciotka Lusia, wujek Antoś, ciotka Hela, wujek Franek, ciotka Basia, wujek Rysiek oraz Heniek, Stefan, Garbaty Bronek, Mańcia, Rózia, Kachna, Stefa, Wandzia ze swoim Zenkiem i mój Zdzisiek też zdrowi.

Powiedzcie wszystkim, że to całe wojsko to super sprawa. Nasze Rokicice Górne się nie umywajo. Niech szybko przyjeżdżajo i się zapisujo, póki som jeszcze wolne miejsca.

Najpierw było mi troche głupio, bo trza się w wyrku do 6-tej wylegiwać, że aż nieprzyzwoicie człowiekowi… Żadnych bydląt karmić, doić, gnoju wywozić, ognia w piecu rozpalać… Powiedzcie Heńkowi i Stafanowi, że trza tylko swoje łóżko zaścielić ( można się przyzwyczaić ) i parę rzeczy przed śniadaniem wypolerować.

Wszystkie facety muszo się tu codziennie golić, co nie jest jednak takie straszne, bo -uwaga- jest ciepła woda. Zawsze i o każdy porze!

Powiedzcie Zdziśkowi, że jedynie śniadania dajo tu trochę śmieszne, nazywajo je europejskim. Oj cinko się musi w tej Europie prząść, cinko… Jedno jajeczko, parę plasterków szynki i serka. Do tego jakieś ziarenka, co to by ich nawet nasze kury nie ruszyły, z mlikiem. Żadnych kartofli, słoniny, ani nawet zacierki na mliku! Na szczęście chleba można brać ile dusza zapragnie. ( Koledzy przezywajo mnie od tego Bochenek…) Na obiad to już nie ma problemów. Co prowda porcje jak dle dzieci w przedszkolu, ale miastowe to albo mało jedzo, albo mięsa wcale nie tkną… Chore to jakieś czy co..? Tak więc wszystko czego nie zjedzo przynoszą do mnie i jest dobrze.

Te miastowe to w ogóle dziwne jakieś som…Biegać to to nie potrafi. Bić się też nie… Mamy tu takie biegi z ekwipunkiem. No tak jak u nas co ranek, ino nie z wiadrami. Krótkie takie. Jak z naszy remizy do kościoła w Rokicicach Dolnych. Po dobiegnięciu na miejsce to miastowe tylko gały wybałuszajo i dyszo jak parowozy. Nie wiadomo dlaczego ale wymiotujo przy tym, i to czasami z krwią. Po 5-ciu kilometrach i to jeszcze w maskach ochronnych! A potem to trzeba ich z powrotem do koszar ciężarówkami zawozić, bo się już do niczego nie nadajo.

Na ćwiczeniach z walki wręcz to lekko takiego ściśniesz… i już ręka złamana! To pewnie z ty kawy co ją litrami chlejo, i przez to mięso, co go to nie jedzo…! Najsilniejszy jest u nas taki Kowalski z Rembowic koło Gałdowa, potem ja. No, ale un ma 2 metry i pewnie ze 120 kg, a ja 1,66 m i chyba z 72 kg…bo trochę mi się łostatnio od tego wojskowego
jedzenia przytyło..

A teraz uwaga, będzie najśmieszniejsze! Koniecznie powiedzcie o tym wujkowi Ryśkowi, Garbatemu Bronkowi i mojemu Zdziśkowi. Mam już pierwsze odznaczenie za strzelanie!!! A tak mówiąc szczerze, to nie wiem za co… Ten czarny łeb na tej ich tarczy wielki jak u byka. I wcale się nie rusza jak te nasze dziki i zające. Ani nikt nie strzela do ciebie nazad,
jak to u nas bracia Bylakowie, z tych ichniejszych dubeltówek. Naboje – marzenie…i w dodatku nie trzeba ich samemu robić! Wystarczy wziąć te ich nowiutkie giwery, załadować, i każdy co nie ślepy trafia bez celowania!

Nasz kapral to podobny do naszej belferki Gorcowej z Rokicic. Gada, wrzeszczy, denerwuje się, a i tak nie wiadomo o co  mu chodzi. Trochę się z początku na mnie zawziął i kazał biegać w samym podkoszulku, w deszczu, po placu apelowym. Dostał jednak raz ode mnie szklankę tego samogonu od wujka Franka i go o mało szlag nie trafił. Ganiał potem cały czerwony na pysku po tym samym placu, a potem przez pół dnia nie wychodził z kibla. Kazał mi następnego dnia rano butelkę tego frankowego samogonu do samego dna wypić. Na raz. No i co? I nic! Normalny samogon, taki jaki znam od dziecka. Kapral znowu wybałuszył gały, a tera ciągle gapi się na mnie podejrzliwie, ale mam już święty spokój. Powiedzcie wszystkim, że to całe wojsko to super sprawa. Niech szybko przyjeżdżają i się zapisują, póki są jeszcze wolne miejsca. Całuję Was wszystkich mocno (a szczególnie mojego Zdziśka)

Wasza córka Marysia

Taki też model funkcjonowania i zachowania kadry dowódczej funkcjonował w kompaniach akademickich Wojskowej Akademii Technicznej.
Kompania podchorążych to specyficzny pododdział. Żołnierz tu co prawda inteligentny, zdyscyplinowany i świadomy – wszak sami ochotnicy ze średnim wykształceniem, ale trudny, trudny podwójnie. Po pierwsze: doskonale znający reguły i zasady służby wojskowej – wszak to przyszły oficer, a po drugie nie poddający się absolutnie zupackiemu drylowi, który niestety dość często w zwykłych koszarach zastępuje rozsądne myślenie. Niełatwo było zatem niejednemu szefowi forsować swoje “reguły gry” w takim środowisku. Narażał się co najmniej na “trudne” pytania podchorążych, pytania jak najbardziej zgodne z regulaminem.

Szef jednej z takich właśnie kompanii, do perfekcji opanował specyficzny styl zachowania, postępowania i traktowania podległych mu podchorążych. Przyznać trzeba, że swoje obowiązki wykonywał rzetelnie i bez zarzutu, nigdy podchorążym niczego nie brakowało, wszystko co potrzeba otrzymywali zgodnie z przepisami i na czas. No może nie wszystko, ale o tym dalej. Tegoż właśnie szefa brać podchorążacka ochrzciła mianem “Belmond”. Nie żeby mu dokuczyć, skądże znowu, po prostu dlatego, że stroił miny jak znany francuski aktor o podobnym nazwisku, oraz specyficznie się przemieszczał, tak właśnie przemieszczał, a nie chodził czy maszerował. Na dodatek szef miał na imię Jan, więc wszystko pasowało.
Belmond uwielbiał przemieszczać się przed szykiem kompanii z rękoma zaplecionymi z tyłu, z tułowiem lekko wychylonym do przodu i nieznacznie zadartą do góry brodą. Idąc tak dostojnie przed frontem wyprężonych podchorążych, od czasu do czasu łypnął groźnie i badawczo okiem, sprawdzając czy aby wszystko jest jak należy. Niestety, przegląd taki praktycznie zawsze kończył się uwagami i utyskiwaniem szefa, a “sprawca” przewinienia był surowo i szczegółowo napiętnowany.
Erudytą to Belmond zbyt wielkim nie był, ale lubił przemawiać do podchorążych, oj lubił. Miał też zapewne świadomość, że oto stoi przed żołnierzami, którzy oczekują od niego wypowiedzi kwiecistych, precyzyjnych, zwięzłych i poprawnych stylistycznie. Widział, że nie może pozwolić sobie na jąkanie, dukanie, czy nie daj Boże owijanie w bawełnę. Miał ambicję przemawiać wzniośle i patetycznie. Wyszukiwał do tych przemówień zwrotów, jego zdaniem, niepoślednich, ale chcąc zapewne popisać się swoją elokwencją, w najmniej oczekiwanych momentach wplatał wyszukane słowa – co prawda nie zawsze trafnie. Jaki był tego skutek nie trudno przewidzieć, no ale cóż, szef to szef, a szefa słuchać trzeba. Efekty tych “oratorskich” wystąpień bywały różne. Kilka tego typu przykładów utkwiło w pamięci i było przekazywane kolejnym pokoleniom podchorążych.

Zdarzyło się, że kompania akademicka musiała przenieść się z jednego akademika do drugiego, zapewne z powodu remontu. W sąsiedztwie internatów był budynek poczty. Belmond podsumował akcję przenosin kwiecistą informacją:
- Widzicie podchorążowie, mieszkaliście do niedawna exeqvo poczty, a teraz mieszkać będziecie apropos poczty.

Były takie czasy, że wszelkiego rodzaju gry hazardowe były w akademikach podchorążych niedopuszczalne. Nakazami prawdopodobnie usiłowano skłonić wojskowych studentów do wytężonej nauki, tępiąc wszelkie zachowania “rozpraszające” typu gra w brydża, lub, co nie daj Boże, w pokera. Na nic się to jednak zdało. Towarzystwo “rąbało” roberka jednego za drugim. Zdarzyło się jednego razu, że Belmond wszedł na salę właśnie w chwili gdy rozgrywano szlemika w piki z kontrą, a gracze za żadne skarby nie chcieli przerwać rozgrywki. Tego już było dla Belmonda za dużo, skonfiskował talię kart, a na najbliższym apelu skonfudował winowajców mówiąc:
- Widzicie podchorążowie- rozpasanie na salach żołnierskich się szerzy, są tu tacy pośród was, co to schodzą się do sali po dwóch, trzech, i grają w brydża.

Ulubionym “konikiem” Belmonda były porządki. Zgodnie z regułą: co musi mieć żołnierz pod łóżkiem? Wiadomo – porządek. No czego jak czego, ale porządku to nigdy podchorążowie nie mieli, a Belmond się na tym znał jak mało kto. Choćby nie wiem jak wyczyścili wszystkie szpary i nawet koce na łóżkach wykrochmalili, to i tak było źle. Tak to już było i koniec. Podczas permanentnych kontroli porządków na salach żołnierskich Belmond zawsze coś znalazł. Każdy z podchorążych miał szafkę nocną z szufladkami, w których przechowywano przybory osobiste, ale …. zgodnie z ustaloną przez Belmonda regułą. Szef uznał, że np. szczoteczce do zębów “należy się leżeć” w górnej lewej przegródce, włosiem skierowanym w prawo, i nie inaczej. Niektórzy za Boga nie chcieli się z tym pogodzić, chcąc zapewne chociaż w szafce z przyborami toaletowymi mieć tę odrobinę prywatności. Nic z tego. Szef konieczność podporządkowania się jego nakazom wytłumaczył obrazowo w sposób następujący:
- Bo to widzicie podchorążowie, będziecie mieli żonę, a żona jak to żona, czasem w nocy wyrazi zapotrzebowanie, a wy co, podchorążowie? W nocy, w szafce nocnej będziecie grzebać? Nie, wy nie możecie grzebać, wy musicie sięgnąć do szufladki i pewnie namacać te – no co namacać, podchorążowie? – prerogatywy.

Biada temu, który podczas przemówień szefa nie zachował należytej powagi i zachichotał po kryjomu. Belmond szczególnie był wyczulony na tego rodzaju zachowania, w lot zauważał delikwenta, a nieroztropny podchorąży stawał się jego osobistym wrogiem. Nigdy nie przepuścił żadnemu uśmieszkowi błąkającemu się po obliczu podchorążego. Wszędzie węsząc utajoną kpinę i szyderstwa szef, przechodząc dostojnie wzdłuż szyku, często wykonywał nagły zwrot w tył i lustrował dopiero co miniętych w szyku podchorążych.
Jednego razu zdarzyło się, że wielkiej poczciwości podchorąży Kazio zaciął się przy goleniu, ale tak jakoś niefortunnie, że krwawienie powstało na czole. To fakt, że raczej trudno się tam zaciąć, ale cóż, zdarzyło się. Kazio szybko zakleił papierkiem krwawienie i biegiem na apel. Papierek przemókł i Kazio wyglądał jak pirat. Nie uszło to oczywiście wnikliwej obserwacji i uwadze Belmonda. Dostojnie przeszedł wzdłuż dwuszeregu, oczywiście za pierwszym razem udając, że nic nie postrzega. Wracając zatrzymał się nagle przed Kaziem i podejrzliwym, syczącym szeptem zapytał:
- Z kim żeście się podchorąży bili?
No o co jak o co, ale o bójkę to Kazia nie można było podejrzewać. Ten dusza człowiek zamarł na moment i z trudem wykrztusił:
- Z nikim, panie sierżancie, zarżłem się przy goleniu.
Belmond podejrzliwie spojrzał, ruszył kilka kroków do przodu, zatrzymał się, postał chwilę, przemyślał sprawę, po czym błyskawicznie zawrócił i wygłosił tyradę:
- Wy podchorąży nie oszukujcie szefa, mężczyzna porasta w wielu miejscach, ale nie na czole.

Jednym z wielu obowiązków podchorążego była punktualność. Nie mogło być mowy o spóźnieniach na wykłady, zajęcia liniowe, stołówkę, do łaźni czy gdziekolwiek. Tak stanowił regulamin, taka była dyscyplina, a podchorążacka brać to przecież przyszli oficerowie. Na co dzień z punktualnością nie było źle. Akademickie życie podchorążych było unormowane we wszystkich prawie obszarach. Stąd wzięło się zapewne powiedzonko: Podchorąży zawsze zdąży.
Niestety najgorzej było z punktualnym powrotem z przepustek. Już doświadczona Telimena mówiła “Serce nie sługa, nie zna co to pany, przemocą nie da zakuć się w kajdany”. Podchorążowie to strasznie kochliwe stworzenia, prawie każdy wzdychał do swojej Heloizy, więc i przepustki były wykorzystywane do maksimum. Belmond, któremu dowódca kompanii poruczył “gospodarowanie” przepustkami, dość niechętnie ich udzielał, robiąc przy okazji ich wydawania swoisty teatr. Prawdziwe tortury przeżywał jednak Belmond gdy się okazywało – zazwyczaj na poniedziałkowym apelu porannym, że oficer dyżurny stwierdził i zapisał spóźnione powroty z przepustek. Spóźnienia zazwyczaj wcale nie były zawinione przez podchorążych, niektórym czas powrotu do akademika determinował po prostu czas przyjazdu pociągu lub autobusu. Nie było to jednak żadnym wytłumaczeniem dla Belmonda.
Jednego razu, doprowadzony już do rozpaczy z powodu kolejnych sygnałów o spóźnieniach, postanowił drastycznie ograniczyć wydawanie przepustek, chcąc zapewne tym sposobem skończyć z rozpasaniem i brakiem dyscypliny podwładnych. Swój nieutulony ból i wielki gniew postanowił skupić na całkiem spokojnym podchorążym Bartoszewskim, który co prawda permanentnie z przepustek się spóźniał, ale to za sprawą autobusu, nie kursującego niestety punktualnie wg rozkładu, i co najgorsze, nie podlegającego jurysdykcji szefa kompanii. Belmond, chcąc zapewne srodze i przykładowo ukarać tegoż podchorążego całkowitym i absolutnym zakazem wyjścia na przepustki, obmyślił przemówienie. W kolejny feralny poniedziałek, w czasie porannego apelu, szef po raz trzeci przedefilowawszy przed frontem kompanii, nagle się zatrzymał, wykonał zwrot i patrząc groźnie na podchorążych ogłosił:
- Podchorążowie, przepustki, rozumiecie: za dużo, wszystko, nic. Na przepustki: dwóch, trzech, ewentualnie podchorąży Bartoszewski.

Sierżant Belmond lubił się napawać swoją władzą, oj lubił. Zgodnie z regulaminem posiadał władzę dyscyplinarną w stosunku do wszystkich podchorążych kompanii akademickiej. Nie była to władza zbyt wielka, ale jak mawiał sam Belmond, wystarczyła aby “nękać niezdyscyplinowanego żołnierza”, niezdyscyplinowanego oczywiście w przekonaniu samego szefa kompanii. Podpaść Belmondowi można było za byle co: za uśmieszek na apelu, za “bałagan” w szafce nocnej, za spóźnienie i za wiele innych rzeczy. Unikali go zatem wszyscy jak tyko mogli. Świadom tego stanu rzeczy Belmond wyrobił sobie swoisty sposób “pozyskiwania” ofiar. Często bywało, że po apelu przywoływał do siebie jednego z funkcyjnych – pomocnika dowódcy plutonu, i wydawał dyspozycję:
- Podchorąży, przygotujcie mi dwóch ludzi do raportu.
Raportu oczywiście karnego, ale kogo i za co, tego już Belmond nie raczył mówić, i z czasem podchorążowie losowali, kto tym razem stanie na godzinę lub więcej przed obliczem szefa i będzie wysłuchiwał jego przemyśleń na temat “dyscypliny i porządku w pododdziele”.
Zdarzyło się, że jednego razu po apelu, zdegustowany Belmond wydał polecenie funkcyjnemu:
- Pomocnik, przedstawcie mi podchorążego - w domyśle oczywiście do raportu karnego, czego już nie raczył jak zwykle dodać.
Na tak precyzyjne polecenie, rezolutny pomocnik dowódcy plutonu nie stracił rezonu, tylko, jak na dobrze wychowanego młodego człowieka z warszawskiej Pragi przystało, wskazał na stojącego obok w szeregu kolegę i służbiście zameldował:
- Panie sierżancie, to jest właśnie podchorąży Piłat.
Stłumiony, ale wyraźnie słyszalny chichot przebiegł wzdłuż szeregu podchorążych. Gdyby wzrok Belmonda mógł zabijać, nieszczęsny funkcyjny padłby zapewne jak rażony gromem. Całe zajście zakończyło się raportem karnym – tym razem jednak dla pomocnika.

Belmond bardzo nie lubił aby zadawano mu jakiekolwiek pytania. Wynikało to zapewne z przekonania, że jego działania są tak doskonałe, że nie mogą budzić jakiekolwiek wątpliwości, zaś wydawane polecenia tak precyzyjne, jasne i oczywiste, że nikomu nie może przyjść do głowy aby czegoś nie zrozumieć, czy broń Boże mieć jakieś wątpliwości. Prawdziwe katusze przeżywał jednak w sytuacji gdy podlegli mu żołnierze czegoś chcieli lub o coś pytali. Podchorążowie w lot wyczuli, że to jest słaba strona szefa i postanowili perwersyjnie ją wykorzystać. Wiedzieli, że nic tak nie irytuje szefa jak publicznie zadane pytanie, na które on – zgodnie regulaminem, powinien udzielić odpowiedzi.
Na zakończenie jednego z przydługich apeli, na którym szef omówił po raz kolejny fatalny stan porządków w salach żołnierskich, totalne rozprzężenie dyscyplinarne, nieprzestrzeganie przepisów mundurowych, itd. itp., Belmond zawiesił głos i dając wyraźnie do zrozumienia że pyta li tylko pro-forma, zapytał regulaminowo, czy aby przypadkiem podchorążowie nie mają jakichś pytań do niego. Zazwyczaj nigdy ich nie mieli, chcąc jak najszybciej udać się do swoich zajęć i nie słuchać dłużej kwiecistych wywodów szefa. Tym razem było jednak inaczej. Jakież było zdziwienie i przerażenie Belmonda, gdy jeden z podchorążych z drugiego szeregu, klepnąwszy regulaminowo poprzednika w ramię, wystąpił krokiem defiladowym przed szyk i zapytał:
- Panie sierżancie, kiedy otrzymamy logarytmy, bo na innych kompaniach już wydawali?
Szefa zamurowało, no bo jak to możliwe, że on nic nie wie o jakichś logarytmach, które na dodatek już gdzieś tam wydawali. Zmieszanie przebiegło przez jego oblicze. Zgodnie jednak ze swoim zwyczajem założył ręce w tył, dostojnie przemaszerował tam i z powrotem przed frontem pododdziału, zatrzymał się przed pytającym i patrząc na niego bazyliszkowym wzrokiem udzielił precyzyjnej odpowiedzi:
- W swoim czasie podchorąży, w swoim czasie.
Logarytmy musieli sobie oczywiście podchorążowie przyswoić sami, na wykładach z matematyki.

Belmond też potrafił zaskoczyć podległych mu żołnierzy. Bardzo to zresztą lubił. Z przyzwyczajenia bacznie obserwował podchorążych i jeśli mu się coś nie spodobało to zaraz udzielał pouczeń, chcąc wywołać u sprawcy poczucie winy i strach. Zdarzyło się, że jednego dnia zauważył dwóch podchorążych wracających ze stołówki lub biblioteki. Szli sobie alejką roześmiani, a jakże, pasy lekko poluzowane zwisały swobodnie, czapki niedbale przesunięte na tył głowy. Belmond stanął za drzewem i poczekał aż podejdą bliżej. Gdy byli kilka kroków od niego, wyszedł znienacka na żwirowaną alejkę i celując palcem prosto w pierś jednego z podchorążych, głosem zwiastującym głębokie oburzenie zapytał wprost:
- A was dwóch podchorążowie, to co za jeden?

Trzeba przyznać, że spod ręki Belmonda “wyszło” wielu oficerów. Niektórzy objęli bardzo eksponowane i odpowiedzialne stanowiska, i jak na jego podopiecznych przystało, doskonale sobie radzą.
Nie ma chyba jednak takiego spotkania koleżeńskiego byłych podchorążych, na którym nie wspominano by “kwiecistych”, osobliwych i niezwykle oryginalnych wystąpień i zachowań niezapomnianego szefa kompanii.

Kazimierz Dymek

Dylemat wielu kobiet: być różą czy kolcem?

Ref. Więc pijmy wino Podchorążowie,
Utopmy smutek w rozbitym szkle.
Że jest nam smutno – nikt się nie dowie,
Że jest nam dobrze – każdy wie.

Jedziesz do domu uradowany,
Że Twoja Miła wciąż czeka Cię.
Wracasz z urlopu rozczarowany.
Bo Ukochana rzuciła Cię.
Lecz kiedy Miła do ciebie wrócę
I już na zawszę będę Twój.
Chcę byś wiedziała, że jestem z WAT-u.
A nie ze zmechu jak byle chuj.

Ref. Gdy już będziemy oficerami.
Wódkę wiadrami będziemy pić,
Całować panny, ruchać mężatki,
Po oficersku będziemy żyć.

Przeminą czasy gdy te kutasy.
Kiedyś na baczność stawiali nas.
My tu wrócimy, ich postawimy.
Jak niegdyś oni stawiali nas.

Ref.Wiec pijmy zdrowie Oficerowie,
Gdzie nasze zdrowie sprzed tylu lat?
Nikt się nie dowie Oficerowie,
Że nasze zdrowie zabrał WAT.